درست آمده اید،اینجا همان وبلاگ سال ها قبل است
سه‌شنبه 29 اسفند 1391

من مانده ام که کی جواب دردهای این سیاه خانه را باید تسویه کنم.همین جایی که پر است از ناله های بدهکاری.همین جا.همین جایی که همه اش شده دعواهای مسخره ی زندگی با ما.شده پا درد،شده سر درد.شده زنده گی.

من مانده ام،میان خیلی چیزها مانده ام.یکی اش همین که کی میمیرم.پیش خودم فکر کرده ام فرار خوبی است مرگ.شاید دیگه میان آن قبر مزخرفتر از خود،صدایی جز آن دو گنده بک نباشد که هی میخان از نمازهات بپرسن،از غلط هایی که کردی.و باز من موندم و تعریف ها و صفاتی که از خدا میشه.من موندم شب اول قدر "جمیل" رو چجوری نشونت میدن.

و خیلی وقتها اصلا دنباله این داستان ها را نمی گیرم.من فقط میخام آروم باشم.زندگی کنم.

موندم کیان کار همین زارا.همین لبخندهایش،صبرهایش و هی نفرین می کنم خدا را،دین را و خیلی های دیگر را.همان خیلی هایی که باعث می شوند برای نان سر سفره همه چیز را توجیه کنی.همان خیلی هایی که نقش های زندگی امان را عوض کرده اند.

همان هایی که اینجا را به سیاه نامه کشانده اند تا زندگی نامه.

موندم یا مانده م،چا فرقی می کند.مانده ام میام همین روزهای خودم.شده ام آدامس چسبیده کف پیاده رو.


پی نوشت:

- الانی که دارم این پست را میزنم،باران میخواهد زمین را از جا بکند.هی می آید و هی میرود.

و من باز مانده ام که چرا من هنوز این وایرلسم قطع نشده است.

- راسی اینجا هم دارد هفت ساله می شود. :)



جمعه 25 اسفند 1391

میون تموم اون وقتهایی که رنجشی نصیبم شده،همه چیز رو بردم زیر یه علامت سوال گنده.اونقدر گنده که خودمم زیرش جا شدم.میشم عروسک خیمه شب بازی برا چیزایی که میبینم.

اینکه خیلی از همون وقتها دنبال اینی هستیم که همه چیز رو خراب کنیم اونقدرها هم خوب نیست.این یعنی اینکه من ضعیفم.من حتی تاب ندارم بشنوم.و برا ارضای خودمون هی خودمون رو میخایم بزرگ کنیم،خاص کنیم.بگیم که هستیم.

اما وقتی هستی دیگه لزومی نداره که جار بزنی.


پی نوشت:

- خداوندا ببخش که کوتاهترین دیواری هستی که فکرهای کوتوله ی من بهش میرسه،تا هی بکوبمش تا خودم رو ارضا کنم به بزرگی.



پنج‌شنبه 24 اسفند 1391
خب اینکه خیلی ها چه چرت و پرت هایی بهت میگن اصلن مهم نیس.
مهم اینه که یاد بگیری همیشه چیزی باشی که باید و کار کنی که باید.
شرایط هیچ وقت کامل نمیشن تا اون چیزی که من یا هر کس دیگه ای دلش میخاد پیش بیاد.
محک بزرگ آدما همینه که منتظر شرایط نمونن.منتظر شانس نباشن.
کلا(کلن) زندگی بزرگترین شانسی هستش که به ما آدما داده شده.

پی نوشت:
-دارم روی چیزایی که میتونم تمرکز میکنم.این روزا روی یه سایته هستم.با آژاکس می ترکونمش. ;)
خدا کنه امروز بتونم لیست ها رو اونجور که دلم میخاد در بیارمش.


چهارشنبه 23 اسفند 1391

کم کم دارم به این عینکه شک میکنم.

به همه ی حرفهایی که زدم و کارایی که کردم.

گوش محرم نیست.

حرفهات میشن چماق دست ملت.



پی نوشت:

- اصالت مهمترین مشخصه ی هر چیز ِ.دیشب این فوتبال خیلی اصیل بود.

تا کور شود  هرکه نتوان دید. :)



یکشنبه 20 اسفند 1391

کجایی زارا؟

دل من بترکد بس که نفهم است.از بس خیلی چیزهایش نیست.

از بس برایت تنگ شده است و تو هی مجبوری خودت را کوچک کنی.



شنبه 19 اسفند 1391

به همه ی این سالهای عمرت،

به اون اسمی که توی شناسنامه ت خورده،

به وجدانت قسم که بدون پسته هم میشه نوروز داشت.


پی نوشت:

- به احترام نفس نوروز و نفی شکم پرستی خودمون و پول پرستی و شکم گندگی یه عده ی دیگه،لطفا امسال پسته نگیرید.

نمیمیرید به خدا.من تجربه اش رو داشتم و نمردم تا الان.



جمعه 18 اسفند 1391

مثل بغضی که هیچوقت شورآب نمیشه،

مثل آهی که هرگز نفرین نشد،

مثل نخ سیگار خاموش بر لب،

مثل سایه ی پاییزی ام.